Bijdrage van onze leden – 1. Gerard Schuijt

Graag willen we leden meer betrekken bij het vullen van de website. Wie iets te melden of te vertellen heeft, kan dat doen via het mailadres ebc.webbeheer@gmail.com
En als de postbus van de webmaster niet gaat overlopen van jullie bijdragen,  zullen we zo af en toe leden vragen om een stukje te schrijven.
Voor de aftrap heeft voorzitter Wim Roelofs ons clublid Gerard Schuijt gevraagd. Gerard schreef het volgende stukje n.a.v. het overlijden van schaakbohemien Jan Timman in februari jl.

 

Jan Timman 1951-2026

Het overlijden van Nederlands grootste schaker Jan Timman heeft menig denksporter getroffen. Niet alleen omdat er veel schakers zijn die ook bridgen en veel bridgers die ook schaken.
De Duitse schaker Lasker was ook een heel sterke bridger. Hij liet in de jaren dertig het schaken een tijdlang op een laag pitje staan, terwijl hij in Nederland een stevige propagandist én docent voor het bridgen was.
Frans Borm is een van de bridgers in de Nederlandse top die ook als schaker  zijn sporen heeft verdiend.
De huidige voorzitter van het Max Euwe Centrum, Jaap van den Herik, is was in zijn jeugd een aanstormend talent maar hij koos voor de wetenschap. Hij is één van onze vrienden met wie wij graag een kaartje leggen. Ook ik heb in een club (op laag niveau) geschaakt voordat ik het slordig begonnen bridgen serieus ging nemen.

Jan Timman was een tijdlang de tweede schaker van de wereld achter de wereldkampioen Karpov, later was hij de derde schaker toen Kasparov op het toneel kwam om Karpov naar de tweede plek te verwijzen.
Na zijn overlijden werd Timman alom ook geprezen om de vele boeken die hij geschreven heeft, waarbij er één is die ook voor niet-schakers interessant en leuk is: 64+1: De ontdekking van de hemel in 65 velden dat uiteraard met een knipoog naar Harry Mulisch’ roman is geschreven.

Ik heb Jan Timman niet gekend. Wel heb ik in mijn universitaire periode ooit tentamen afgenomen van zijn dochter. Die stelde het overigens niet op prijs dat ik liet weten ook een schaker te zijn. Goede studente overigens die uiteraard een ruime voldoende scoorde
Eén keer heb ik tegen Timman in een simultaanwedstrijd gespeeld. In zo’n wedstrijd speelt één topschaker tegen zo’n dertig tegenstanders, ieder op een eigen bord. De schaker komt telkens langs, doet een zet,  gaat naar de volgende tegenstanders en komt weer terug als hij die allemaal weer gehad heeft. Dan bekijkt hij de stand en doet weer zijn zet. Daar heeft hij meestal weinig tijd voor nodig.

Maar bij mij tegen Timman ging dat even anders. Ik had in de tussentijd de stand op het bord bekeken en uitgeprobeerd en zag ineens dat ik een mooie zet had waarmee ik een stuk zou kunnen winnen. Ik was mij ervan bewust dat de tegenstanders in de tussentijd uiteraard mogen nadenken over de volgende zet, maar niet aan de stukken mogen komen. Aan die regel had ik mij even niet gehouden. Bovengenoemde Jaap van den Herik stond achter mij en ik vertelde hem dat ik een stuk ging winnen. ‘Oei, dat zal hij erg vinden. Een simultaanspeler wil alle partijen winnen!’ Wij wachtten met spanning de komst van Timman af.

Hij komt en ik doe mijn zet.

Timman is verbaasd, hij kijkt en kijkt nog eens en nog eens en zegt uiteindelijk: “Zo stond het niet meneer.
Ik schrok me dood en zei stotterend:  “Oei,  neemt u mij niet kwalijk. Dan moet ik nu zeker opgeven.”
“Nee hoor, zet die pion maar terug. Ik kom straks weer rond.”

Niet lang daarna kon ik opgeven.

Dat was ook Jan Timman, altijd willen winnen, maar altijd ook vriendelijk, zoals ik na zijn dood in de kranten las.

Maar of hij ook ooit heeft gebridged, dat weet ik niet.

Gerard Schuijt